Nauka japońskiego - czasowniki

Japonia kojarzy nam się z samurajami, pięknymi strojami, kwitnącymi wiśniami, niezwykłą kulturą, fascynującą tradycją i… najnowocześniejszą technologią. Kursy japońskiego cieszą się coraz większą popularnością i nic w tym dziwnego. Ten wyspiarski kraj to jedna z największych potęg ekonomicznych na świecie, więc osoby znające jego język, bez trudu znajdują zatrudnienie. W dzisiejszym artykule przedstawiamy najważniejsze japońskie czasowniki oraz informacje o ich użyciu.

Nauka japońskiego - świetna przygoda

Wbrew pozorom, język japoński pod pewnymi względami przypomina polski - w obu językach występują np. takie same części mowy: rzeczowniki, przymiotniki, przysłówki, itd. Nauka czasowników stanowi dość skomplikowane zadanie, ponieważ doskonale oddają one złożoność kultury japońskiej. Nie znaczy to jednak, że jest to niewykonalne! Potraktuj to, jak niezwykłą wyprawę w obyczajowość jednej z najciekawszych kultur na świecie.

Japońskie czasowniki - najważniejsze informacje

• czasownik zawsze znajduje się na końcu zdania
• sam czasownik może stanowić pełne, poprawne gramatycznie zdanie
• czasowniki japońskie nie odmieniają się przez osoby, liczby i rodzaje
• odmieniają się za to przez czasy (przeszły i nieprzeszły, czyli przyszło-teraźniejszy), tryby (oznajmujący, rozkazujący i przypuszczający) oraz formy (bierną, czynną i sprawczą)
• czasowniki występują w synonimicznych parach. Rozróżnia się formę słownikową i uprzejmą. Ta pierwsza używana jest, wbrew pozorom rzadziej, jedynie w kontaktach z bardzo bliskimi, dobrze znanymi nam osobami. Formę uprzejmą stosuje się wobec wszystkich, których uważamy za postawionych wyżej w hierarchii społecznej, lub którym chcemy okazać szacunek, co w praktyce oznacza większość interakcji społecznych
• japońskie czasowniki dzielą się na trzy grupy:

czasowniki spółgłoskowe (godan; 五段) - ich temat zakończony jest na spółgłoskę, a końcówka to -u lub -u poprzedzone samogłoską, np.kaku – pisać, isogu – spieszyć się, dasu – wyjmować, matsu – czekać, shinu – umierać, iu – mówić, tobu – latać, yomu – czytać, wakaru – rozumieć, toru – wziąć

czasowniki samogłoskowe (ichidan; 一段) - ich temat zakończony jest na “i” lub “e”, a końcówka to -ru, np. miru – oglądać, ochiru – spadać,taberu – jeść, deru – wychodzić

wyjątki - na szczęście, istnieją tylko dwa: suru – robić i kuru – przychodzić. Ich formy uprzejme wyglądają nietypowo (shimasu oraz kimasu)

Japoński - najważniejsze czasowniki

Nauka japońskiego - ćwiczenia z lektorem