Brytyjski i amerykański angielski - podstawowe różnice

Każdy, kto kiedykolwiek miał okazję uczyć się języka angielskiego, wie, że istnieją pewne różnice pomiędzy jego poszczególnymi odmianami. Te, z którymi mamy najczęściej styczność, to angielski brytyjski i angielski amerykański. Jego użytkownicy bez problemu mogą się ze sobą porozumieć, mimo że różnią się wymową, niektórymi słowami i zasadami pisowni. Z naszego tekstu dowiesz się, jakie są najważniejsze różnice pomiędzy tymi dwoma odmianami języka angielskiego, a także, skąd się one wzięły.

Dlaczego angielski brytyjski i amerykański różnią się od siebie?

Język angielski został sprowadzony do Ameryki Północnej przez brytyjskich żeglarzy, żołnierzy, misjonarzy i osadników, którzy przybyli na ten kontynent w XVI i XVII wieku. W tamtym okresie nie istniały jeszcze żadne zasady dotyczące pisowni. Powstały one dopiero w 1604 roku, wraz z wydaniem pierwszego słownika autorstwa Roberta Cawdreya, angielskiego duchownego i nauczyciela. Dwieście lat później, w 1806 roku, Amerykanin Noah Webster wydał pierwszy słownik tejże odmiany języka angielskiego. Legenda głosi, że amerykański leksykograf celowo zmienił zasady pisowni, aby podkreślić niezależność USA od Wielkiej Brytanii.

W kwestii wymowy, pierwsze różnice pomiędzy dwoma odmianami języka angielskiego zaczęły pojawiać się po przybyciu pierwszych osadników. W ich mowie występowała rotyzacja, co oznacza, że wypowiadali oni “r” na końcu sylaby, a także wtedy, gdy poprzedzało ono spółgłoskę. Ujmując to w prostszy sposób, podobnie jak w języku polskim, “r” wymawiane było zawsze, niezależnie od tego, w jakim miejscu słowa się znajdowało. I tak już zostało w amerykańskiej odmianie języka angielskiego. W tym samym czasie brytyjskie klasy wyższe pragnęły odróżnić swój sposób mówienia od tego, jak mówił plebs, zmiękczając wymowę “r”. Ponieważ elity od zawsze uchodziły za wzór do naśladowania, a wszystko, co z nimi związane, natychmiast stawało się modne, niższe warstwy społeczne zaczęły naśladować wymowę arystokracji. Z upływem lat stała się ona standardową wymową w południowej Anglii.

Różnice w pisowni

Nie ma ich zbyt wiele, a te, które istnieją, wskazują na silną tendencję amerykańskiej odmiany języka angielskiego do uproszczenia i skrócenia pisowni.

​​​​​​​

Angielski brytyjski i amerykański - różnice w słownictwie

W niektórych przypadkach Amerykanie i Brytyjczycy używają zupełnie innych wyrazów na określenie tych samych rzeczy. Dotyczy to szczególnie przedmiotów codziennego użytku. Oto najważniejsze przykłady:

Różnice gramatyczne

Poza wymową, pisownią i niektórymi słowami, różnice pomiędzy brytyjską i amerykańską odmianą języka angielskiego, znajdziemy także w gramatyce. Oto lista najważniejszych z nich:

• rzeczowniki zbiorowe (np. team, family) uważane są za liczbę pojedynczą w amerykańskiej odmianie języka angielskiego. W odmianie brytyjskiej mogą być liczbą pojedynczą lub mnogą, lecz częściej występują w tym drugim wariancie.
• w odmianie brytyjskiej o wiele częściej używa się słownictwa i zwrotów formalnych, np. shall, w wersji amerykańskiej bardziej popularne są ich nieformalne odpowiedniki, np. will lubshould,
• Amerykanie wciąż używają gotten jako trzeciej formy czasownika, podczas gdy Brytyjczycy już dawno porzucili tę formę na rzecz krótszego got,
• needn’t (“nie trzeba, nie musieć”) - ta forma, charakterystyczna dla angielskiego brytyjskiego, praktycznie nie występuje w odmianie amerykańskiej. Amerykanin powie raczej don’t need to,
• Brytyjczycy korzystają z przyimka at w odniesieniu do czasu i miejsca. Amerykanie w tym pierwszym przypadku użyją słówka on, a w drugim - in.

Pomimo różnic, obydwie odmiany języka angielskiego są wciąż mocno do siebie podobne. Amerykanie i Brytyjczycy zwykle bez problemów się ze sobą komunikują, więc nie musisz martwić się, że przypadkowe użycie niewłaściwej formy czasownika lub słówka doprowadzi do nieporozumienia.

Jeśli chcesz opanować angielski w ekspresowym tempie - sprawdź dostępne promocje i naucz się angielskiego poznając różnicę i historię poszczególnych jego typów!