Każdy, kto kiedykolwiek miał okazję uczyć się języka angielskiego, wie, że istnieją pewne różnice pomiędzy jego poszczególnymi odmianami. Te, z którymi mamy najczęściej styczność, to angielski brytyjski i angielski amerykański. Jego użytkownicy bez problemu mogą się ze sobą porozumieć, mimo że różnią się wymową, niektórymi słowami i zasadami pisowni. Z naszego tekstu dowiesz się, jakie są najważniejsze różnice pomiędzy tymi dwoma odmianami języka angielskiego, a także, skąd się one wzięły.


Dlaczego angielski brytyjski i amerykański różnią się od siebie?

Język angielski został sprowadzony do Ameryki Północnej przez brytyjskich żeglarzy, żołnierzy, misjonarzy i osadników, którzy przybyli na ten kontynent w XVI i XVII wieku. W tamtym okresie nie istniały jeszcze żadne zasady dotyczące pisowni. Powstały one dopiero w 1604 roku, wraz z wydaniem pierwszego słownika autorstwa Roberta Cawdreya, angielskiego duchownego i nauczyciela. Dwieście lat później, w 1806 roku, Amerykanin Noah Webster wydał pierwszy słownik tejże odmiany języka angielskiego. Legenda głosi, że amerykański leksykograf celowo zmienił zasady pisowni, aby podkreślić niezależność USA od Wielkiej Brytanii. 

W kwestii wymowy, pierwsze różnice pomiędzy dwoma odmianami języka angielskiego zaczęły pojawiać się po przybyciu pierwszych osadników. W ich mowie występowała rotyzacja, co oznacza, że wypowiadali oni “r” na końcu sylaby, a także wtedy, gdy poprzedzało ono spółgłoskę. Ujmując to w prostszy sposób, podobnie jak w języku polskim, “r” wymawiane było zawsze, niezależnie od tego, w jakim miejscu słowa się znajdowało. I tak już zostało w amerykańskiej odmianie języka angielskiego.
W tym samym czasie brytyjskie klasy wyższe pragnęły odróżnić swój sposób mówienia od tego, jak mówił plebs, zmiękczając wymowę “r”. Ponieważ elity od zawsze uchodziły za wzór do naśladowania, a wszystko, co z nimi związane, natychmiast stawało się modne, niższe warstwy społeczne zaczęły naśladować wymowę arystokracji. Z upływem lat stała się ona standardową wymową w południowej Anglii.

Różnice w pisowni

Nie ma ich zbyt wiele, a te, które istnieją, wskazują na silną tendencję amerykańskiej odmiany języka angielskiego do uproszczenia i skrócenia pisowni.

​​​​​​​

Angielski brytyjski

Angielski amerykański

-oe-/-ae-

np. anaemia, diarrhoea,encyclopaedia

-e-

np. anemia, diarrhea,encyclopedia

-t

np. burnt, dreamt, learnt

-ed

np. burned, dreamed, learned

-ence

np. defence, offence, licence

-ense

np. defense, offense, licence

-ell-

np. cancelled, jeweller, marvellous

-el-

np. canceled, jeweler, marvelous

-ise

np. appetiser, familiarise, organise

-ize

np. appetizer, familiarize, organize

-l-

np. enrol, fulfil, skilful

-ll-

np. enroll, fulfill, skillfull

-ogue

np. analogue, monologue, catalogue

-og

np. analog, monolog, catalog

A amerykańskiej odmianie także spotyka się końcówkę -ogue

-ou-

np. colour, behaviour, mould

-o-

np. color, behavior, mold

-re

np. metre, fibre, centre

-er

np.  meter, fiber, center

-y-

np. tyre, fybre

-i-

np. tire, fibre

 

 

Angielski brytyjski i amerykański - różnice w słownictwie

W niektórych przypadkach Amerykanie i Brytyjczycy używają zupełnie innych wyrazów na określenie tych samych rzeczy. Dotyczy to szczególnie przedmiotów codziennego użytku. Oto najważniejsze przykłady:

 

Angielski brytyjski

Angielski amerykański

spodnie

trousers

pants

mieszkanie

flat

apartment

maska samochodu

bonnet

hood

bagażnik samochodu

boot

trunk

ciężarówka

lorry

truck

wakacje

holiday

vacation

bilet w jedną stronę

single ticket

one-way ticket

sweter

jumper

sweater

czipsy

crisps

chips

frytki

chips

French fries

buty sportowe

trainers

sneakers

napój gazowany

fizzy drink

soda

skrzynka pocztowa

postbox

mailbox

ciastko

biscuit

cookie

autostrada

motorway

highway

sklep

shop

store

piłka nożna

football

soccer

Różnice gramatyczne

Poza wymową, pisownią i niektórymi słowami, różnice pomiędzy brytyjską i amerykańską odmianą języka angielskiego, znajdziemy także w gramatyce. Oto lista najważniejszych z nich:

  • rzeczowniki zbiorowe (np. team, family) uważane są za liczbę pojedynczą w amerykańskiej odmianie języka angielskiego. W odmianie brytyjskiej mogą być liczbą pojedynczą lub mnogą, lecz częściej występują w tym drugim wariancie.
  • w odmianie brytyjskiej o wiele częściej używa się słownictwa i zwrotów formalnych, np. shall, w wersji amerykańskiej bardziej popularne są ich nieformalne odpowiedniki, np. will lub should,
  • Amerykanie wciąż używają gotten jako trzeciej formy czasownika, podczas gdy Brytyjczycy już dawno porzucili tę formę na rzecz krótszego got,
  • needn’t (“nie trzeba, nie musieć”) - ta forma, charakterystyczna dla angielskiego brytyjskiego, praktycznie nie występuje w odmianie amerykańskiej. Amerykanin powie raczej don’t need to,
  • Brytyjczycy korzystają z przyimka at w odniesieniu do czasu i miejsca. Amerykanie w tym pierwszym przypadku użyją słówka on, a w drugim - in.
 

Pomimo różnic, obydwie odmiany języka angielskiego są wciąż mocno do siebie podobne. Amerykanie i Brytyjczycy zwykle bez problemów się ze sobą komunikują, więc nie musisz martwić się, że przypadkowe użycie niewłaściwej formy czasownika lub słówka doprowadzi do nieporozumienia.

Jeśli chcesz opanować angielski w ekspresowym tempie - sprawdź dostępne promocje i naucz się angielskiego poznając różnicę i historię poszczególnych jego typów!

ProfiLingua- ProfiBlog- u nas rządzisz w każdym języku- promocja-blog

Formularz Kontaktowy

Czy chcesz, abyśmy skontaktowali się z Tobą w celu zaproponowania Ci odpowiedniego kursu? Jeśli tak, wypełnij poniższy formularz, wskazując preferowany sposób komunikacji.

    Klikając „wyślij” wyrażasz zgodę na przetwarzanie danych osobowych podanych w formularzu kontaktowym w celu przedstawienia oferty ProfiLingua oraz potwierdzasz, że zapoznałeś się z polityką prywatności oraz akceptujesz jej warunki. Administratorem przekazanych danych osobowych jest Tutore Poland sp. z o.o. .