Tryb Condizionale w języku włoskim. Wszystko, co powinieneś wiedzieć

Poznałeś różne czasy w języku włoskim, ale nie masz zielonego pojęcia, czym jest tryb condizionale? Nic nie szkodzi. Poznaj tryb przypuszczający/warunkowy i dowiedz się wszystkiego, co najważniejsze na dobry początek.

Różne tryby w języku włoskim

Jeśli się zastanawiasz, do czego służą tryby w języku obcym, skoro mamy już czasy, pora na uściślenie. Tryb, po włosku il modo, to kategoria gramatyczna, dzięki której poznajemy stosunek mówiącego do treści wypowiedzi. W języku włoskim wyróżniamy cztery tryby:

• indicativo (oznajmujący)
• imperativo (rozkazujący)
• condizionale (przypuszczający/warunkowy)
• congiuntivo (łączący).

Jak sama nazwa sugeruje, condizionale pozwala mówić o tym, co mogłoby się wydarzyć teraz, w przyszłości lub w przeszłości, ale pod jakimś warunkiem. Osoba używającacondizionale nie jest pewna co do możliwości zrealizowania jakiejś czynności bądź wie, że jest to (już) niemożliwe. W dużym skrócie to takie klasyczne spekulowanie „co by było, gdyby”.

Condizionale presente (semplice)

Tryb przypuszczający teraźniejszy, nazywany również prostym. Forma użytego w nim czasownika jest jednoczęściowa. Używaj trybu condizionale presente, by:

• mówić o marzeniach, chęci zrobienia czegoś, życzeniach, wyobrażeniach i pragnieniach;
• formułować pytania, prośby lub w polecenia w bardziej uprzejmy sposób;
• powiedzieć o tym, co może się wydarzyć, o ile zostanie spełniony jakiś warunek.

Przy czasownikach regularnych odmiana trybu condizionale presente polega na odcięciu od bezokolicznika końcówek -are, -ere lub -ire i dodaniu właściwych zakończeń. W zależności od koniugacji, liczby i osoby, przez którą odmienia się czasownik, pojawiają się różne końcówki. Na początku możesz korzystać z pomocnych tabelek, takich jak ta poniżej:

Zobaczmy, jak by to się prezentowało na konkretnych przykładach (porządek koniugacji zostaje zachowany):

Pora zatem na przykładowe zdanie w trybie condizionale presente. Załóżmy, że chcesz użyć czasownika „preferire” (pl. woleć). Wypowiadasz się w pierwszej osobie liczby pojedynczej i mówisz: Preferirei parlare di persona (pl. Wolałbym porozmawiać osobiście). Wyrażasz w ten sposób chęć/pragnienie zrobienia czegoś, ale kryje się za tym niepewność, czy jest to możliwe do spełnienia.

Condizionale passato (composto)

Tryb przypuszczający przeszły (złożony) składa się z odmienionej formy czasownika posiłkowego avere lub essere oraz z imiesłowu przeszłego biernego, czyliparticipio passato. Używaj go, by:

• powiedzieć o niezrealizowanych pragnieniach lub życzeniach;
• powiedzieć o pragnieniach lub życzeniach, które są niemożliwe do zrealizowania w teraźniejszości lub przyszłości;
• wyrazić żal, że coś nie miało miejsca, gdzie pojawiają się konstrukcje typu: Powinnam była, powinieneś był;
• powiedzieć o przyszłości w przeszłości, czyli o tym, co myślałeś, że miało się wydarzyć, ale nie doszło do skutku.

Zacznijmy od czasownika posiłkowego, gdzie mamy dwie możliwości:

Pozostaje nam jeszcze participio passato. W przypadku czasowników regularnych wygląda to następująco:

Spójrzmy teraz, jak by wyglądało przykładowe zdanie wcondizionale passato. Ponownie wypowiadamy się w pierwszej osobie liczby pojedynczej: Avrei preferito che mi dicesse la verità (pl. Wolałbym, żeby powiedział mi prawdę). Ponieważ rozmówca wie, że stało się inaczej, używa trybu przypuszczającego przeszłego.